blog14
Lifestyle, Taka Ja

Pytasz co u mnie… szukam talentów

Wiecie co mnie rusza? Zmarnowany talent. Ten, który spotykamy na ulicy, robiący pierścionek z kawałka druta i kolorowej perełki. A potem z tym pierścionkiem biega moja córka i nie chce go oddać za żadne skarby świata. I rusza mnie ten koleś bezdomny, siedzący na betonie, który przepija wszystko co zarobi, na wyplatanej bransoletce za funta. Rusza mnie ta twarz na ziemi, kredą rysowana obok Galerii Narodowej, bo ja chcę wiedzieć więcej, dziś już nie wystarcza mi człowiek, ja chcę znać jego historię. Nie mam odwagi zapytać, czemu trzyma w ręce kukiełki, więc podchodzę tylko nieśmiało, pod pretekstem ciekawości, dzielę jego czas i spojrzenie. Potem wracam do domu z niedosytem, zostawiam ten Londyn, to miasto, które pod przykrywką popularności kradnie talenty, mimo, że wcale ich nie rozdało.

Rusza mnie ten tłum, w którym co trochę wyłania się nowa twarz, te ręce które dźwigają więcej niż unieść mogą. Nie proszą o pomoc, chociaż wiem, że nikt by nie odmówił. I patrzę na nich wszystkich wiedząc, że myślą o mnie to samo. Że jestem tylko jedną z wielu, która tego dnia przewinie się przez kogoś, nie pozostawiając w nim nic wartościowego. Otwierają się drzwi metra i znikam gdzieś za plecami chłopaka z tatuażem na łydce. Ale to nie koniec podróży, jemu zostały jeszcze dwie stacje.

Rusza mnie ten pośpiech, którym zmęczona jestem tak bardzo, że nawet sen nie ma mocy naprawczej. Ten bieg, w którym wciąż jestem w tyle tak bardzo, że poddaję się przed ostatnią prostą. Ale to nie boli, bez rozczarowania przynosi ulgę. Rusza mnie ta anonimowość, dla której moje ja nie ma znaczenia, ta przyjaźń, której nie mam dzisiaj na pęczki, ta miłość, od której odpocząć muszę czasami.

-.-

Nie umiem czytać z ludzi, a kiedy tylko próbuję zaskakują mnie całą. Więc nie próbuję udawać, że znam się na czymkolwiek, a tym bardziej na innych. Nie jestem samozwańczym bohaterem, popełniam więcej błędów niż te, do których głośno się przyznaję, ale jeśli widzisz we mnie coś więcej, to wiedz, że nie zrobiłam tego celowo. Wciąż szukam przepisu na udane relacje, na bycie lepszym, szczęśliwszym, na wszystko. Wciąż szukam talentów w sobie…

blog18

blog20

blog21

blog13

blog25

blog17

blog24

blog1

blog11

blog10

blog4 blog7

blog26

blog3

blog27

  • Malwina Z

    fajny wpis, bardzo ładne fotografie:)

  • http://www.moj-kawalek-podlogi.pl Edyta moj-kawalek-podlogi

    Dokładnie, czasami aż chce się podejść do tych ludzi i zapytać po prostu dlaczego. Ten pierścionek ma w sobie urok, nic dziwnego, że córka nie chce go oddać 😉

  • http://zawsze-nadrabiam.blogspot.com/ Zawsze nadrabiam

    Piękny wpis. Czasem warto się przemóc i porozmawiać z tymi ludźmi o ich sztuce. Powiedzieć, że ludzie jednak widzą w tym coś więcej niż chwilę rozrywki czy bibelot na półkę. Myślę, że to jest coś co bardzo chcieliby usłyszeć. :) Londyn to piękne miasto, do którego mam nadzieję kiedyś się wybiorę, a Ty pokazałaś mi je z zupełnie innej strony. Dziękuję i pozdrawiam. :) <3

  • https://chaoswpodrozy.blogspot.com/ chaos w podróży

    Znam ludzi, którzy jeżdżą na zachód Europy, by w ten sposób zarabiać i chwalą sobie i zarobki i takie życie, więc może nie zawsze historie ulicznych handlarzy czy artystów są smutne. Nie im Londyn/Berlin/Paryż kradnie talent, tylko oni biorą coś z tych miast dla siebie :-) Takie wędrowne dusze, tak im w sercu gra :-)

  • http://motyw-kobiety.miejsce-akcji.pl Motyw Kobiety

    Ja często wtapiam się w tłum takich ludzi, siadam z nimi na chodniku w ich miejscu i gadam z nimi. Kto spróbuje tego, ten zobaczy jak bardzo różni się perspektywa żebrzącej 15-letniej Rumunki od tej, którą mają przechodzacy obok.

  • Czterdzieści Dziewięć Metrów C

    Dokładnie. Takich zmarnowanych talentów widać na ulicy pełno. Czasem jednak człowiek nie potrafi pojąć, dlaczego ci ludzie chcą zostać na ulicy, a nie chcą brnąć dalej. Tyle by osiągnęli, gdyby tylko chcieli…

  • http://witajslonce.pl/ Dotee – Witaj Słońce

    Chciałabym taki pierścionek :)

  • http://www.lifestylerka.pl/ Lifestylerka

    Piękne zdjęcia!

  • http://tylkodlalejdis.pl/ Tylko dla Lejdis

    Też nie oddałabym takiego skarbu. Pierścionek jest piękny. Mnie również przeraża kiedy ktoś nie wykorzystuje swojego talentu. Kolega robi piękne fotografie i na tym koniec. A mógłby jes sprzedawać za grube pieniądze. I co? Jest przekonany ,że są słabe. Brak pewności siebie.

  • http://maciejwojtas.pl Maciej Wojtas

    A muzycy po szkołach muzycznych, po 20 latach codziennego ćwiczenia na instrumencie, po zmarnowanej młodości, którzy lądują jako uliczni grajkowie? Ech…

  • http://www.babskiblues.pl/ Babski Blues

    Piękne miejsce :)

  • Danuta Brzezińska

    Piękne miejsca na Twoich fotkach, ludzie tak różni i tak kolorowi. Wydają się szczęśliwi mimo pewnie zmarnowanego czasem talentu.

  • http://www.kosmetykiani.pl/ Anna

    Świetne są te rysunki na drogach i placach. :-)

  • http://www.kosmetykiani.pl/ Anna

    Piękne kolorowe zdjęcia, aż miło popatrzeć. :-)

  • https://miniaturowa.pl/ Pani Miniaturowa

    Doskonałe połączenie tekstu i zdjęć. Podziwiałam zawsze ‚z ukrycia tłumu’ ulicznych artystów. Fascynowali mnie bardziej niż najsławniejsi celebryci znani z bycia znanymi. Tutaj mamy ich talent na wyciągnięcie ręki, na żywo, prawdziwy, realny, może nie zawsze doskonały, ale niepowtarzalny!

  • http://hitchhaning.com Hania

    Pięknie napisane! Uwielbiam Londyn, ale jest równie przytłaczający, co inspirujący.

  • https://funnykindofyellow.blog/ Maya Maya Miell

    Mnie też zawsze fascynowali /intrygowali ludzie, tysiące historii spotykanych na ulicach wielkich miast!

  • Patrycja Dorsz Vel Drożdż

    Wspaniale się czyta…aż chce się tam być!

  • http://www.narwany.com.pl/ Narwany

    Ja lubię miasta w których coś się dzieje, gdzie ludzie mają więcej niż 5 okazji do tego, żeby się ze sobą spotkać. Denerwuję się tylko wtedy, kiedy te okazje są zmarnowane, bo ktoś woli zamówić herbatę wypić ją i wyjść. I na tym koniec.